Konkurs fantasy. Wygraj Xboxa 360!

RAFAELLOS mówi:

Witam,
nie wiem, czy konkurs wciąż aktualny, ale dorzucę coś od siebie:

Otwiorzyłem drzwi, nie widziałem prawie nic, prucz pochodni, płonącej po prawo ode mnie. Cóz, wziąłem więc tę pochodnie w dłoń, nagle ziemia zaczęła się trząść, przewróciłem się, a drzwi zasunął jakiś kamień. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, niż iść jedyną drogą, schodami w dół. Na dole, znalazłem świerze ciało mężczyzny, które przeszukawszy, znajdując eliksir w kieszeni, pozostawiłem na pastwe losu. Tóż obok leżało wielkie ciało… czegoś, czego nigdy wcześniej nie widziałem. Ciało było zasypane stertą kamieni, a obok leżał zardzewiały, stary miecz, który postanowiłem wziąć, na wszelki wypadek. Szybko uświadomiłem sobie, iż to coś zabiło mężczyznę, samo zostało pozbawione życia z mojej ręki, co prawda nie bezpośrednio, ale jednak to ja, zabierając pochodnie spowodowałem trzęsienie ziemi, które było przyczyną śmierci tego stworzenia. Postanowiłem nie czekać dłużej, przy tych ciałach i ruszyć dalej ciemnym korytarzem. To co znalazłem na końcu zadziwiło mnie, jeszcze bardziej, niż ten stwór i przyprawiło o zawroty głowy, z zachwytu. Było to podziemne miasto, które w czasach miecza i magii, zerwało kontakt za światem zewnętrznym. Postanowiłem więc ochłonąć, w barku, przy browarku. :P

POZDRAWIAM

Antares mówi:

Witam, poraz trzeci próbuję wysłać tym razem z innej przeglądarki xP. Może się uda…

Siedzę i myślę. Leżę i cierpię. Stoję i krzyczę.
Krótko mówiąc, walczę z bólem, który przenika me ciało od głowy, przez trzewia i dochodzi aż do stóp. Biję się z własną porażką i próbuję wykrzyczeć swój wstyd.
Zawiodłem. Zawiodłem?
Pytam się samego w siebie w myślach, gdyż nie wierzę. Nie potrafię przyjąć tego do wiadomości jakby mój umysł odrzucał od siebie myśl o porażce.
Zadrapałem paznokciami po żelaznej pokrywie pod moim ciałem, aby złagodzić kolejną napływającą falę bólu. Unoszę głowę i spoglądam przed siebie, pomiędzy kraty mojej klatki. Widzę stoły z przykutymi ludźmi, którzy gapią się tępo przed siebie, którzy zatracili się w zapomnieniu i bólu. Znaleźli słodkie ukojenie w szaleństwie.
Może i moim udziałem się stanie? Słyszę krzyki, które przeszywają rozległe pomieszczenie jednak nie wierzę nadal, że to ja krzyczę.
Jak do tego doszło? Jak znalazłem się w tej sytuacji? Staram się przypomnieć sobie pomiędzy kolejnymi falami bólu, co sprowadziło na mnie to szaleństwo?

Szukałem sposobu na wyciągnięcie brata z gorączki. Śmiertelnej i pochłaniającej ludzkie życie nie gorzej niż wojna, która znalazła dom w mojej wiosce. Potrzebne było lekarstwo. Potrzebna była nadzieja a ja ujrzałem promień pomiędzy czarnymi, kłębiącymi się chmurami.
Plotka o opuszczonej oberży, w której zagnieździł się alchemik. Pracował nad różnego rodzajem eliksirami na nieuleczalne choroby. Uratowałbym życie bratu. Życie wioski…i gdyby było tego więcej mógłbym zarobić.

Kolejny raz czuję jak przez moje żyły przechodzi fala ognia, która rzuca mną na płytę klatki i wydziera z mego gardła spazmatyczny krzyk. Coraz więcej krwi, nawet nie zauważyłem kiedy rozdrapałem z bólu własne ciało. Rany na klatce piersiowej nie są głębokie, jednak krwawią obficie.

Wyruszyłem zatem w poszukiwaniu oberży, którą udało mi się odszukać dnia trzeciego o zmierzchu. Stała na rozdrożu, pomiędzy pól pszenicy, której kłosami delikatnie kołysał wiatr. Gdy spoglądałem na to pospolite, lecz tak piękne złote morze, zapragnąłem do niego wskoczyć. Aby jego złociste fale dotknęły mych stóp, aby obmyły moje zmęczone ciało.
Jednak piękno jest zdradliwe.
Wszyscy wiemy, że w polach żyją niebezpieczne węże, które tuż przed zbiorami uciekają do lasów. Naturalna ochrona przed złodziejami. Uśmiechnąłem się sam do siebie i lekko potrząsnąłem głową, jakbym chciał wyrzucić z niej myśli i marzenia.
Muszę ruszać naprzód. Wysoki budynek zbity z desek prezentował się niezwykle dobrze jak na opuszczony. Nadal leżały na podłogach lekko zapleśniałe dywany, wisiały świeczniki udekorowane pajęczynami, w salonie stały meble i ogromny stół z rzeźbionymi nogami. Na piętrze sypialnia z wielkim łożem, w którym zamieszkały pchły i inne robactwo, zgniłe księgi, których nie dało się odczytać.
Jednak nic nie było zniszczone. Jednak nigdzie nie było eliksirów.
Zostało pomieszczenie ostatnie, mianowicie piwnica, która zamknięta była na potężną stalową kłódkę. Pamiętam, że chwyciłem solidny świecznik i zamachnąłem się aby rozbić deski dookoła kłódki, gdyż drzwi były nadgniłe.

I wtedy rozległ się ryk, który przemieszał się z moim wrzaskiem. Uderzyłem głową o kraty klatki i zacząłem krzyczeć, płakać, rzucać się. Ryk usłyszałem w swoich wspomnieniach, mój krzyk jest jak najbardziej rzeczywisty i rozdzierający ciszę sali.
Co było potem? Drzwi ustąpiły i ujrzałem schody w dół. W świecznikach paliły się świece, które rzucały blade światło na mokre kamienie. Stałem tak chwilę trzęsąc się ze strachu. To był ryk? Czy tylko uderzenie poniosło takie echo? Zadawałem sobie pytania nie mogąc się przemóc aby ruszyć w dół. Nie mogłem zawrócić. Nie kiedy byłem tak blisko!
Zdjąłem świecę i z wyciągniętą ręką odstraszałem mrok, który uciekał przed nikłym płomyczkiem. I na samym dole ujrzałem…gdybym mógł wydrapać oczy, zrobiłbym to. Gdybym mógł rozdrapać sobie gardło, uczyniłbym tak. Aby nie widzieć, aby nie krzyknąć, aby się nie odwrócił.
Nad stołem z przykutym mężczyzną, którego ciało było bestialsko okaleczone pochylał się…on. Odwrócony do mnie plecami, wysoki na trzy metry o skórze czarnej ze szkarłatnym połyskiem. Rozłożył skrzydła gdy krzyknąłem, błoniaste jak u nietoperza i odwrócił swój owalny, rogaty łeb. Na jego twarzy nie było nic ludzkiego, była cała gładka, tylko dwa kryształy niczym szafiry połyskiwały na miejscu jego oczu. Świeca wypadł mi z ręki, cofnąłem się a on wyciągnął do mnie szponiastą łapę i chwycił za bark. Całę moje ciało przeszył ból, jakiego wtedy jeszcze nie znałem, a jaki teraz czuję co chwilę.
-Po co tutaj przyszedłeś?
Odezwał się chór szeptów, który był głosem tego demona. Ja upadłem na kolana pod falą silnego bólu, którego nie mogłem znieść.
-Aby uratować brata!
Odkrzyknąłem a on pokręcił głową.
-Jam jest Beheliare, ten który jest i będzie. Władca Esencji czystego Zła. Kłamstwo twoje nagrodzonym będzie. Zahuczał szepty a ja opadłem na ziemię i… Oto jestem. Już pamiętam. Teraz wariuję, w każdej pozycji cierpię, okaleczam się aby złagodzić ból. Przecież nie skłamałem, chciałem uratować brata, chciałem… Pomiędzy kratami widziałem stoły a na jednym z nich eliksiry. I teraz dotarło do mnie, nareszcie zrozumiałem. Chciałem…zysku. Chciałem złota. Pragnąłem bogactwa i skłamałem. Zamknąłem oczy szlochając, szloch przerodził w krzyk, krzyk w przerażający ryk cierpienia. Gdy uniosłem oczy stał nade mną Beheliare.
-Zrozumiałeś.
Powiedział.

Spambot mówi:

Przed wejściem do piwnicy sprawdził swój zatruty miecz – skrytobujcę , poprawił kołczan z bełtami na plecach i wypił jeden z eliksirów do ukrywania się w cieniu. Tak przygotowany gotów był stawić złu, jakież to zapewne na niego czekało. Ostrożnie otworzył drzwi – zdolności i zmysł łotrzyka unieszkodliwiły pułapkę zastawioną na ciekawskich amatorów przygód.
Rufus nie był amatorem, wiedział że nie w piwnicy nie znajdzie eliksirów, ale coś podpowiadało mu, że w piwnicy mogą znajdować się inne bogactwa, których potwór może bronić. Tak oto wciąż ukryty w cieniu zaczął skradać się na dół i wtem usłyszał kolejny donośny ryk. Jakież miało być jego zdziwienie, gdy miał się zaraz dowiedzieć co na niego czeka.
Na dole znalazł z tuzin krętych korytarzy a z każdego z nich zdawało mu się słyszeć ten przenikliwy krzyk. Nadstawiwszy uszy w oczekiwaniu na kolejny krzyk, znowu wpadł w wspomnienia z przeszłości: w czasach gdy wstąpił do gildii Paszołwona i uczył się złodziejskiego fachu wraz z innymi adeptami. Przypomniał sobie właśnie jedną z pierwszych lekcji; o tym jak znaleźć wyjście z ciemnych i krętych jaskiń.
Wspomnienie lekcji uświadomiło mu, że nie ma sensu dalej nasłuchiwać, aby wzmocnić pozostałe zmysły zawiązał opaskę na oczy i zatkał sobie uszy. Powoli zaczął krążyć wokół wejść do tuneli i przy każdym z nich starał się wyczuć zapachu potwora. Przy jednym z tuneli wywąchał lekki smród, nie dość silny aby wyczuł go zwykły poszukiwacz przygód, ale dla Rufusa był wystarczająco mocny, aby mieć pewność, że coś obrzydliwie śmierdzi.
Rozwiązawszy oczy i odetkawszy uszy zaczął iść w kierunku smrodu. Nie miał żadnej pochodni, lampy zresztą też; wrodzona infrawizja pozwalała mu widzieć w ciemnościach. Na chwilę wyszedł z cienia i przyspieszył kroku. Coraz wyraźniej było słychać krzyki potwora.

Gdy doszedł pod koniec tunelu znów powrócił do ukrywania się w cieniu. Nie chciał aby potwór go pierwszy zauważył. Jeszcze jeden zakręt i zagadka się rozwiąże – pomyślał Rufus.
Ostrożnie wszedł do groty i to co zauważył przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Wyskoczył z cienia, zadając potworowi cios w plecy. Stwór padł martwy, a Rufus zaczął kopać ścierwo z wściekłości, że nic przy nim nie znalazł.
Powrócił do gildii bez żadnego łupu, ale za to z mrożącą krew w żyłach historią którą zaraz miał opowiedzieć pobratymcom.
Przy kuflach piwa wszyscy równo się śmiali z opowiadania Rufusa i wtedy powiedział:
– Nigdy bym się nie spodziewał, że tym ścierwem okaże się zwykły Gooooooaaaaaaaaach
Rufus padł martwy na ziemię od zatrutego bełtu Paszołwona, którego Rufus zdenerwował bezowocną wyprawą.

Mateusz mówi:

Słysząc ten okropny krzyk, przed oczami miałem coraz do gorsze scenariusze, im dłużej o tym myślałem, tym perspektywa, że muszę zaraz otworzyć te drzwi, przyprawiała mnie o dreszcze. Ale co? Musiałem znaleźć te eliksiry, a to była ostatnia deska ratunku. W końcu musiałem to zrobić… Delikatnie pociągnąłem za, szczerze powiedziawszy zardzewiałą trochę, klamkę… Zdecydowanie rzadko kto odwiedza to miejsce, co zaintrygowało mnie okropnie, a zarazem przeraziło jeszcze bardziej. Moje ręce dygotały. Ryk docierający z dołu narastał, a drzwi okropnie skrzypiały gdy je otwierałem. Od razu przypomniała mi się moja rodzinna piwnica, w której drzwi wydawały podobny dźwięk. Kojarzyła mi się ona z dzieciństwem pełnym strachu. Zawsze, ale to zawsze, moi starsi bracia straszyli mnie, że za tymi drzwiami czai się coś okropnego, włochatego, przypominającego łosia, najzwyklejszego łosia, ale z ludzkim tułowiem! Jednak szybko otrząsnąłem się z tej myśli, potrząsając głową na boki. Drzwi były już otwarte całkowicie. Za plecami słyszałem śpiewy ludzi, cóż nie powiem, że trzeźwych… Co chwile ktoś wznosił toast, ale nie o tym teraz! Schody! Tak, schody! Widziałem je… długie… wydawało się, że ciągną się w nieskończoność. Na ścianie z prawej strony, jakiś metr dalej, wisiała pochodnia. Pomyślałem, że na pewno nikt się nie obrazi jak sobie ją na chwilkę pożyczę, aby poszukać moich eliksirów. Zrobiłem krok. Przeciąg zamknął drzwi za mną, przestraszyłem się. Słychać było tylko krzyk dochodzący… hmm… sam do końca nie wiedziałem skąd on dochodził. Blask pochodni oślepiał mnie, ale złapałem ją w dłoń i w tym momencie jak spod ziemi, wyrósł przede mną wspaniały ogród, pełny tysiąca barwnych kwiatów, ogromnych drzew i przepięknie śpiewających ptaków, których nigdy wcześniej nie widziałem na oczy. Raj, jak mogło by się wydawać, znikł tak samo szybko jak się pojawił, nie zdążyłem nawet policzyć do dziesięciu. Teraz widziałem już tylko, do końca nieokreślony mebel, o dziwnym kształcie, który myślę, że można było nazwać stołem, dwa krzesła i człowieka! Szczerze mówiąc, nie wyglądającego normalnie. Jego długi płaszcz przywodził mi na myśl mojego dziadka, tragicznie zmarłego. Biedaczek… zapił się na śmierć. Ale wróćmy do tajemniczego pana. W pewnym momencie odwrócił się i spojrzał na mnie tak jakby wiedział o mnie wszystko i spodziewał się mnie. Troszkę mnie to zdziwiło, ale wydałem w końcu z siebie dźwięk:
- Dzień dobry – powiedziałem pewnie.
- A dzień dobry, wiem doskonale po co tu jesteś chłopcze, usiądź proszę. – odparł staruszek.
- Dziękuje. Ale zastanawia mnie jedno, skąd Pan wie to wszystko i niech mi Pan to udowodni.
- Jak mało wiesz… Przyszedłeś tutaj po utracone eliksiry, które zgubiłeś, mam rację?
Otwarłem szeroko usta, a gałki oczne zdawało się, że zaraz wyskoczą z orbit, pomyślałem -„Skąd on to wszystko do cholery wie?” – jednak po chwili milczenia odparłem:
- A więc ma Pan te eliksiry?
- Tak chłopcze, mam. Odzyskasz je, ale pod jednym warunkiem. Musisz pokonać mnie w pojedynku alkoholowym! Wiem, że w Twojej krwi płynie czysta krew po dziadku, który niestety mi nie podołał i umarł. – chwila konsternacji – Tak więc pomścił swego dziadka i stań do pojedynku! – zachęcająco, a zarazem wyzywająco powiedział staruszek, którego imienia jeszcze nie znałem.
- Dobrze, ale wyjaw mi najpierw swoje imię, moje zapewne znasz, ale jestem Matthew. – przedstawiłem się z grzeczności.
- Jestem Romuald! Syn Leonidasa, największego alkoholika na świecie.
Obaj siedzieliśmy już przy stole. Czekałem tylko na chwilę, aż zobaczę co przyjdzie nam dzisiaj pić, z czym walczyć! Romuald podszedł do swojego ogromnego barku i wyciągnął 3 duże, dwulitrowe flaszki najczystszej, osiem razy destylowanej, wódki „Bakłażan”. Nie powiem, troszeczkę się przestraszyłem, ale nie chciałem tego okazywać przed moim rywalem, także szybko podwinąłem rękawy w koszuli i podstawiłem swoją, podaną chwilę wcześniej szklankę.
- Przecież nie będziemy pić z kieliszków! – powiedział stanowczo Romuald.
Spieszyło mi się, staruszek na pewno to wiedział. Szybko przeszliśmy do picia zawartego w tych obszernych dość butelkach napoju. Wódka lała się gęstym strumieniem! Widziałem na twarzy Romualda mały strach, przed tempem jakie narzuciłem. To było zaplanowane, jestem raczej krótkodystansowcem, lubię dużo i szybko! Po dwóch flaszkach byliśmy już nieźle zmasakrowani, ręce niepewnie trzymały puste w tej chwili szklanki, a w głowie czułem nieustanną walkę z alkoholem docierającym do mojego mózgu wraz z krwią. W uszach szumiało. Czułem, że już wiele nie wytrzymam. Jednak nagle Romuald, upadł na wznak, rozbijając szklankę o posadzkę i rzekł:
- Wygrałeś Matthew! Twoojeeee, eliksiry są w-w-w półce pod barkiiieeemm- powiedział niepewnym głosem Romuald poczym zamknął oczy i zasnął.
Na szczęście usłyszałem, co powiedział Romuald, jednak nie miałem sił by otworzyć usta i mu odpowiedzieć. Przypomniałem sobie, że jak najszybciej muszę udać się do rodziny do Torunia, więc znalazłem w sobie resztki sił i polazłem na czworaka do półki, o której mówił Romuald. Otworzyłem ją szeroko. Nie za dobrze widziałem, ale pamiętałem dobrze jak wyglądała moja buteleczka i po chwili miałem już ją w dłoni. Teraz musiałem, jakoś wydostać się z tej magicznej piwnicy. Zauważyłem, jakieś drzwi. Nie widząc innej możliwości, ruszyłem chwiejnym krokiem w ich stronę. Jakież było moje zaskoczenie gdy przez nie przechodząc znalazłem się w oberży. Oczywiście kogóż mógł dziwić widok, kogoś w moim stanie, w takim miejscu. Położyłem się gdzieś pod ścianą i zasnąłem… Nazajutrz strasznie chciało mi się pić. Kupiłem na drogę butelkę doskonałego koniaku i ruszyłem w stronę Torunia! Dźwięk, który słyszałem zza tych drzwi był tylko wabikiem !

taka_jedna mówi:

Wchodzę. Na podłodze znajduje się wyrysowany kredą pentagram. W każdym jego ramieniu pali się czarna świeca. W centrum pentagramu stoi nadgryziona zębem czasu puszka. Trzeszczy, podskakuje, wije się złowrogo. Słyszę szepty. Tysiące szeptów. Czyżby to była słynna puszka Pandory? Nie dotykać. Nie dotykać!!! NIE DOTYKAĆ!!! Zakazany owoc smakuje najlepiej… TRZASK

Wojna. Pada deszcz strzał. Krew, pot, łzy. Krzyk. Ktoś upadł? Kto? Nie wiem… Ktoś umiera. Kto? Próżno w swej pamięci grzebię… TRZASK

Izba. Kobieta miesza coś w czarnym kotle. Spokój? Tylko czemu starucha łypie na mnie spod kaptura samymi białkami? Czemu jej dłonie tak podobne są szponom? Czemu uśmiecha się, obnażając kły? Czemu zbliża się do mnie z talerzem czegoś cichutko bulgoczącego?
-Może zjesz trochę zupki? Zjedz, bo nie urośniesz. Posolić, popiep…TRZASK

Biel. Sterylna biel. Nie żyję? Ktoś pochyla się nade mną. Ile palców widzę? Jak się nazywam? Tyle bezsensownych pytań… Czuję tylko ból. Okropny ból rozsadzający mi głowę… Słyszę szepty. Głosy białych aniołów prorokują zły koniec mej przygody z Diabelskim Zielem. TRZASK

Wernest mówi:

Hmm, troche nie rozumiem. Trzeba brać udział w każdym zadaniu, czy starczy w jednym a dobrze? Czy może wyniki z wszystkich trzech będą liczone?

$ag3 mówi:

Przełknąłem głośno ślinę, w żadnym stopniu nie chciałem wchodzić do tej piwnicy, ale wiedziałem że jeśli nie wejde nie zdobęde eliksiru, którego tak potrzebuje . Przełknąłem ślinę po raz kolejny, wydobyłem wielki lsniący miecz i już ciągnąłem za klamkę , kiedy potwór krzyknął w agonii, a drzwi otworzyły się z hukiem przewrócając mnie na podłogę . Wyszedła przez nie osoba, którą najmniej w całym zamieszaniu się spodziewałem, Jack dawny wróg z gildii . Spojrzał na mnie z pogardą
i powiedział z sarkazmem
- Jak zwykle … idealne wyczucie czasu – i zniknął za rogiem
- Jak zwykle … idealne wyczucie czasu – powtórzyłem i pobiegłem jego śladami z pulsującym bólem w lewej ręce . Dogoniłem go przy wyjściu .Wiedziałem że jest on jednym z najlepszych wojowników, a ja mam unieruchomioną rękę, ale musiałem spróować eliksir był mi potrzebny od zaraz .
- Oddaj eliksir, Jack – krzyknałąłem i rzuciłem w niego sztyletem. On błyskawicznie obrócił się w miejscu i uniknął sztyletu . Jego oczy błysnęły wsciekłością . Kolejny raz wyciągnąłem miecz, a potem natychmiast sparowałem jego atak, żeby zostać przewróconym na ziemię . Ból przeszył mi ciało, ale nie poddawałem się . Odepchnąłem go nogą, i stanąłem na równe nogi. Walka rozpoczęła się na dobre iskry pocieranych o siebie dwóch metali leciały w każdą stronę, a chłopi w popłochu przewracali kolejne stoły . Przwróciłem go na ziemię, i przyłożyłem mu miecz do gardła .
- Życie czy eliksir – spytałem z satysfakcją
- Splunął mi w twarz – Eliksir
- Jak sobie chcesz – popchnąłem trochę miecz, a klinga przebiła mu gardło . Ciepła krew lała się na mnie strumieniami . Jednak ja nie zwracając na to uwagi szukałem eliksiru . Wreszcie znalazłem
- Eureka
…

Stefan mówi:

Test komentarza.

Rafał mówi:

Moje “dzieło” http://img269.images...

voagar mówi:

Potworny ryk!

Pewnego razu, rycerz już nie młody.
Do zapomnianej przez ludzi zawitał gospody.
Karczma ta pośród mroków lasu leżała.
Lęk budziła, strasznie wyglądała.
Lecz rycerz odważył się do niej zbliżyć.
Bo chciał jadłem i piciem wargi sobie zwilżyć.
Przestąpił próg i wdepnął w odchody.
-Cholera- zakrzyknął – wyczuwam kłopoty!
Nie człowiek za tym stoi, to czarta sprawka!
W tym łajnie diabelska znajduje się siarka.
I rycerz odważny wszedł do gospody.
Mimo, iż wyczuwał piekielne kłopoty.
Przeszukał skrzętnie wszytkie pomieszczenia.
Nie znalazł wody, eliksirów i jedzenia.
-Ten demon straszliwy musiał wszystko zjeść!
Znajdę potwora i powiem mu “cześć”!
Następnie ubiję skurczybyka mieczem!
I do następnej gospody polecę…
A demon musiał widocznie w piwnicy się schować.
Podszedł więc rycerz pod drzwi i zaczął go wołać.
-Twe dni dobiegły końca, pomiocie piekielny!
Lecz nagle ogarnął rycerza strach śmiertelny.
Coś w piwnicy się ruszyło, poczwara ryknęła.
Rycerz zdębiał, odwaga minęła.
Wziął nogi za pas i uciekł gdzie pieprz rośnie.
A demon w piwnicy zaśmiał się radośnie.

Grzesieq94 mówi:

http://www youtube com/watch?v=njmx0K61oJc

Już działa… Nie działało przez Google Chrome…

Krzysztof F. mówi:

Schodzę na dół a na fotelu siedzi moja babcia w wciąga kiełbasę jak spaghetti. Kiedy kiełbasa się skończyła spojrzała na mnie jak dzika Kuna, po chwili zaczęła wrzeszczeć z głodu, przestraszony nie wiedząc co robić zacząłem rzucam w nią czym mi popadnie aż w końcu natrafiłem na lodówkę. Zajrzałem do niej a w środku coś wspaniałego kupa mięcha i frytki do tego , moja babcia szybko wyczuła ten zapach ,,Ma węch jak pies lub inne zwierzęta tego typu podobne” dostawnym ruchem niczym tańcząc Poloneza ruszyłam w stronę lodówki, wiedziałem że nie mam dużo czasu na znalezienia eliksirów , a dokładnie cztery minuty i jedenaście sekund. Dopiero teraz mogłem się rozejrzeć po piwnicy, nie była ona tak duża posiadła telewizor około 25 cali, Xbox 360 z grą Dragon Age: Początek, drzwi do przerażającego mnie pokoju, gry Electronic Arts, łóżko wyglądające jak normalne łóżko, kasety z wszystkimi odcinkami ,,Mody na Sukces”, majtki firmy ,,Wypierdacze”,swój fotel, półki alkoholem no i oczywiście spiżarnie.
Najpierw zajrzałem do spiżarni, a tam cuda nie widy a dla ścisłości nic, tylko puste półki od jedzenia, nagle spojrzałem w głąb spiżarni ,a tam beczka z wodą . Pomyślałem sobie a może tam będzie eliksir, spojrzałem a tu nagle beczka wciągał mnie do krainy ,,Mario” zacząłem skakać i biegać i zabijać grzybki kiedy pokonałem ostatniego Bosa beczka wyrzuciła mnie. Trwało to około godzinę ale na szczęście czas w normalnym życiu się zatrzymał i nadal miałem tyle samo czasu . Zostawiłem w spokoju spiżarnie i pobiegłem zobaczyć pod łóżko. Znajdował się tam niepozornie wyglądający odkurzacz, zdziwiony co tam robi odkurzacz odruchowo zostawiłem łóżko w spokoju, a tu nagle jak grom z ciemnego nieba olśniło mnie , co by robił odkurzacz pod łóżkiem . Wróciłem do niego niczym tygrys i szybkim ruchem nadgarstka wyjąłem go z pod łózka. Zacząłem go rozbierać na czynniki pierwsze i badając wszystkie jego układy mechaniczne stwierdziłem co ja robię przecież szukam eliksiru rzuciłem go na bok i pobiegłem do kaset wideo przeszukując ją zauważyłem płyt z nagarniam bajki ,,Dragon Ball” pomyślałem sobie stare lata, Songo nie miał sobie równych i te wszystkie ekscytujące odcinki , przydała by się nowa cześć. Szybko odwróciła moją uwagę babcia która ryknęła co oznaczało że się kończy jedzenie więc w rytm Czaczy podbiegłem do półki z alkoholami i zacząłem ją przeszukiwać z roztargnienia wyrzuciłem kilka flaszek Sobieskiego ale nie tłumiło to mojego zapału do poszukiwania eliksiru , w głębi półki widziałem blask, ale w głębszych badaniach okazało się że to żarówka . Zawiedziony miałem opuszczać już piwnice ale jednak zauważyłem eliksir ,który znajdował się w lodówce miałem mało czasu ponieważ babcia miała zamiar go zjeść, więc krzyknąłem ,,Śmierdzisz”, spojrzała na nie niczym dzika Kuna i zaczęła biec w moją stronę. Rzuciłem w nie czymś co przypominało dysk Batmana. Oślepiając nią odskoczyłem w prawą stronę , ona uderzyła w ścianę i straciła przytomność, uradowany podszedłem do lodówki i sięgnąłem eliksir . Zadowolony wyszedłem z piwnicy a później z domu i więcej nie pokazywałem się w tej okolicy.

Michał mówi:

zwielokrotniony Ryk nadal brzmiał w wąskim korytarzu.
Rediiriel stał nad schodami prowadzącym do odrzucających swym smrodem solidnych cedrowych drzwi z mosiężną Klamicą z żelaza i takiegoż zamka, gospodarz jak widać pilnie strzegł swych skarbów.
-Psia mać!- zaklął- dlaczego ja sie pytam? – żucił do stojącej obok postaci w czarnym kapturze. niewątpliwie mężczyzny sądząc z prostury.
-Jesteś mi winien przysługę elfie.- Powiedział grubym głosem
-mam tam wleźć po jakieś mikstury?- zapiszczał – do czego właściwie one są ci potrzebne?
-Mniej wiesz dłużej pożyjesz.- Poiwedział – A teraz złaź tam z łaski swojej!
Elf zszedł po stromych schodkach i powoli nacisnąłł klamkę jakby z nadzieją że sięnie otworzą pociągnął i krzyknął triumfalne kiedy poczuł opór.
Jakby w odpowiedźi na to postać w kapturze rzuciła mu dwa kawałki drutu. Rediiriel otworzył usta.
-Daruj sobie kłamstwa. Wiem równie dobrze jak ty że potrafisz się tym posługiwać.
-K****! jestem tylko elfem! niby z kąd mam wiedzieć jak otworzyć zamki wytrychem?!
Elf poczuł żelazo na swojej szyji szybciej nawet niż usłyszał chrzęst dobywanej klingi.
-Właśnie – żuciła postać -masz rację, jesteś tylko zasranym Elfem, a wy elfy jesteście niczym więcej jak zgrają zafajdanych, tchużliwych złodzieji. nie wmuwisz mi że osoba której chciało się zwędzić w czasie obiadu moją sakiewkę nie potrafi otworzyć zamka.
Elf zadrzał.
-Nie mogę tam wejść- wyjęczał.-ja…
-WEJDZIESZ TAM ALBO WYKRWAWIE CIĘ JAK WIEPRZA!-Ryknęła postać
-Ale…
-masz do wyboru dwie drogi: jedna wiedzie przez te drzwi a druga wprost w pustkę. co ty na to? – powiedział mężczyzna już spokojnym głosem.
-ja…
-Wchodzisz czy nie?- wychrypiał
-Dobrze. Ale musisz dać mi broń nie wejdę tam bez miecza.
Postać sięgnęła za pazuchę płaszcza i wyjęła dość długi sztylet
- Nic więcej nie dostaniesz. Poczekam na ciebie w tej twojej jamie w kanałach miasta. jestem pewien że twoja żona mnie ugości, a ja chyba znajdę tam jeszcze parę swoich rzeczy – Powiedział wyjmując niedużą sakiewkę z kieszeni elfa
Po chwili milczenia dodał jeszcze:
- Dla niej będzie lepiej jeśli przyjdziesz przed wschodem słońca.- i rozpłynął się.
Rediiriel zaczął gmerać w zamku. już po paru sekundach rozległ się szczęk mowiacy że dalsza droga jest wolna.
Elf podniósł wyżej sztylet i wyjął z uchwytu pochodnię.
-Pięknie K****, pięknie. – powiedział i nacisnął klamkę
“Nie dziwota że karczmarz sprawił sobie mocne drzwi” Pomyślał ściągając z półki flaszkę krasnoludzkiego miodu.
spojrzał na stół, na tależu leżał niedokończony posiłek karczmarza. bez namysłu zgarnął cały do sporej sakwy którą nosił na plecach.
rzucił okiem na kolejne drzwi, nie wyglądały zbyt solidnie, “świetnie – pomyślał – nie będzie trzeba używać wytrycha”.
Zza drzwi bił chłód. Elf rozbiegł się i z całych sił kopnął w miejsce gdzie powinna znajdować się klamka. drzwi wypadły z zawiasów i teraz leżały na ziemi.
Oczy elfa zastygły w niemym zachwycie. Mięso! Kilogramy mięsa, podczasz kiedy setki elfów i Krasnoludów przymierały głodem na ulicach miasta Karczmarz trzymał w tej jaskini tak wielkie ilości pożywienia.
-Ale zimno – szepnął elf poatrząc jak parujące powietrze uchodzi z jego ust.
“dlaczego jest tak zimnio” – myślał odsuwając kolejne sznury z mięsem i lustrując pomieszczenie uważnym elfim spojrzeniem.
Usłyszał pisk, odskoczył potykająć się upadł wprost na metalową klapę. spojrzał w miejsce skąd doszedł go dźwięk i zobaczył szczerzącego kły szczura który uciekł w mgnieniu oka do niewielkiej dziury.
spojrzał na klapę. i juz po chwili ciągnął za przymocowane o niej kółko.w śroku stała kadź z niebieskim parującym płynem. “to wyjaśnie chłód” – pomyślał.
wstał i ponownie zaczął oglądać pomieszczenie. nieduża dziura do któej wcześniej wbiegł szczur wyglądała jakby byłą częścią większej. zastanawiał się zaledwie sekundę w nestepnej chwili spora kula ognia mknęła w kierunku ceglanej ściany.
jakinia była niska acz szeroka. Rediiriel pochylił się i już po chwili bezszelestnym krokiem zmierzał w dalszą jej część po drodze mijał liczne rozgałęzienia, jaskinia poszerzyła się jeszcze bardziej, zrobiła się wyższa do takiego stopnia że dwóch elfów mogłoby spokoojnie stać tam jeden na drugim.
wokoło walały się truchła psów, kotów, wielkich jaszczórów i innych stworzeń. rediiriel poczuł dreszcze na plecach i odwrócił się i zdębiał. kilka metrów od niego szczerzyła kły istota która swe powstanie zawdzięczała niewątpliwie jakiemuś magowi. Porośnięta grubym futrem zapewne drwiła sobie z panującego w jaskini zimna.
Paszcza o wielkości widywanej czasami u dużych psów była szpiczaście zakończona, wybitnie kojarzyła się ze szczurzą. Łapy uzbrojone w długie na cal pazury były jednak znacznie dłuższe niż psie. Rediiriel w mgnieniu oka złożył palce w magiczny charakter. Istota wyszczerzyła kły. “cholera” – pomyślał elf- “właśnie dlatego nie zostałęm magiem”.
istota rzuciła się na niego całym swym ciężarem chcąc wbić zęby w szyję elfa. bez namysłu wbił sztylet w nogę zwierzęcia. Istota jęknęła. bardzo ludzko. i rzeczywiście zmieniła się w człowieka.
Kobieta. Trzymała się za lewą rękę. spod jej dłoni wypływała krew.
- Ostatnie życzenie? – zapytała
- spokojnie- powiedział Rediiriel- nie jestem tu z własnej woli, szukam tylko buteleczek z eliksirami.
-ah.- westchnęła białogłowa – więc to on Cię przysłał, Weź to. tylko powiedz mu żeby już dał mi spokój.
- Dobrze -zgodził się i podszedł do niej gdy wyciągnął rękę po pas po jej dłoni przebiegła błyskawica. Rediiriel wykonał szybki ja kwiatr piruet i wbił sztylet w jej potylicę.
- Stary numer.- Rzucił szeptem i Wyjął z jej martwej dłoni nieduży pasek.

***

Rediiriel odchylił skóry wchodząc do swojej jaskini.
-Masz? – usłyszał na wstępie.
-Mam. – rzucił w ciemność i wyciągnął przed siebie rękę z paskiem.
targnęło nim mocne udeżenie. rozległ się świst ale ciemność w jamie jakby zrzedła.
Spojrzał na krzesło na którym leżało martwe ciało jego żony.
-K**** – rzucił w przestrzeń martwym głosem i odszedł w mrok poszukując zemsty.

Przepraszam za bledy ortograficzne, składniowe itd. ale jestem dyslektykiem ;(

Rugier mówi:

Komentarze coś nie działają. Próbuje dodać 2 pomysł. Teraz to piosenka. nie wiem czemu nie mogę dodać komentarza. Może się nie wyświetla u mnie. Najwyżej proszę o wzięcie pod uwagę 1 pomysłu, czyli opowiadania które napisałem.

Rugier mówi:

ANULUJE 2 POMYSŁ! LINK OD DRUGIEGO POMYSŁU NIE DZIAŁA. PROSZĘ WZIĄĆ POD UWAGĘ W KONKURSIE TYLKO OPOWIADANIE. PRZEPRASZAM ZA ZAMIESZANIE I SPAM W KOMENTARZACH.

Yanek mówi:

Hej spóźniony o tydzień (ach te studia) ale dołączam do konkursu.
Jest to pierwsza karta mini komiksu do 1 zadania, pozostałe dwie są narysowane ale pewnie dopiero dziś wieczór je posklejam. Nad drugim etapem pracuję jeszcze w myślach.

http://img689.images...

Rafał mówi:

Otworzyłem drzwi i zrobiłem krok do przodu…. wszystko wydawało się być podejrzane ale brnąłem dalej w ciemność. Wydawało mi się, że czas stanął w miejscu. Ryk ucichł i słyszałem tylko bicie mego serca. Nagle drzwi się zamnkęły i zrozumiałem, że za chwilę nastąpi coś nieprzewidywalnego. Stanąłem pod ścianą i nasłuchiwałem…… stałem tak dłuższą chwilę, wkońcu oślepiło mnie światło które zaczęło wydobywać się z przeciwnej ściany. Zacisnąłem pięści i ruszyłem w białą otchłań, ale odbiłem się od niej jak od ściany i upadłem na zimną podłogę. Nagle zobaczyłem “Ojca Dyrektora” który wystawił ręke z koszyczkiem na “jałmużne”. Jestem osobą religijną więc rzuciłem kilka złotych monet, a w zamian otrzymałem eliksir “krzykacz”…. Wszystko znikło, schowałem miksture do torby i pomknąłem w strone drzwii. Po wyjściu z piwnicy wziąłem kilka głębokich oddechów i ruszyłem w stronę domu

Sareth mówi:

Otwieram , wchodzę za drzwi i okazuje się że właśnie wpadłem w nieskończoną pętlę portali które stworzone zostały przez starożytnych magów aby ujarzmić potworne zło z zarania dziejów. Nie pozostaje mi nic innego niż spadać w nich aż do krańca mego żywotu.

Szymon mówi:

Mój ojciec zawsze powtarzał mi, że nie ma nic gorszego niż ryk żarłotrupa. Człowiek wtedy bowiem uświadamia sobie, że jego życie jest bardzo kruche, wystarczy jeden cios tego straszliwego potwora, a wszystkie nieprzebyte dotąd ścieżki, które czekały na nas w świetle nieznanej przyszłości, łączą się w jedną, prostą drogę prowadzącą do ciemnych bram piekieł. Nie mam pojęcia dlaczego w tej chwili sobie o tym przypomniałem, przecież mój ojciec był słabym głupcem, który zdany był na łaskę jego durnego Boga – Stwórcy. ”On zawsze pokieruje twym życiem synku, zdaj się całkowicie na niego, nie uciekaj przed przeznaczeniem” – wciąż to mówił, całe swe życie zmarnował oddając się swojej durnej wierze. Ona sama nie uchroniła go przed śmiercią, gdy został napadnięty przez bandytów, zwykły głupiec… Ja jestem łowcą! I niestraszne są mi niezbadane wyroki opatrzności! Jednak mimo tego przekonania czułem w środku pewną obawę. W moich płucach pulsował lekki ból. Czy to przeczucie? Nie, co ja plotę, jeszcze stanę się takim głupcem jak mój ojciec…

- Hej! Harold ty stary łamago, trzymaj mój plecak, schodzę do tej piwnicy. Tylko pod żadnym pozorem nie idź za mną, może być niebezpiecznie.
- Jesteś pewien, że to dobry pomysł? Maże daj sobie z tym spokój?
- Zamknij się! Dobrze wiem, co robię.

Schody były strasznie śliskie, jakby skąpane lodem, jednak pod nogami dało się wyczuć dziwną maź, która pokrywała całą drogę na dół.
- Co to może być? Ten zapach… jest jakiś znajomy. Szkoda, że jest tu tak ciemno, a ja nie mam pochodni, by sprawdzić, co to za dziwna ciecz.

Drzwi były wielkie, zbudowane z ciężkiego, magicznego drewna z pobliskiego lasu. Dziwne.. ale one także były pokryte tą substancją. Wiedziałem, że już kiedyś się z nią spotkałem, nie mogłem sobie tylko przypomnieć gdzie.
Po kilku chwilach udało mi się otworzyć drzwi, w środku było ciemno, a jedyne światło padające do tego pomieszczenia pochodziło z malutkiego okna usytuowanego pod sufitem. Smród był straszny, z ledwością powstrzymywałem się od wypuszczenia z siebie mojej marnej kolacji. Oszołomiony tym straszliwym odorem starałem się możliwie najszybciej wziąć to, po co przyszedłem i wydostać się z tego okropnego pomieszczenia. W końcu dostrzegłem mały stolik, na którym znajdował się flakon z żarzącą substancją w środku. Nareszcie go znalazłem! Smocza łza jest moja! Wreszcie skończył się pięcioletni okres moich poszukiwań, w końcu będę mógł odetchnąć.

Gdy miałem już wychodzić nagle przypomniałem sobie ten straszliwy krzyk, który poprzedził moje zejście do piwnicy. Dotąd byłem ogarnięty tylko pragnieniem zdobycia tego, czego szukałem przez pięć lat. W tej samej chwili usłyszałem szelest dochodzący spod stolika, ból w płucach wzmógł się, a moje serce waliło jak oszalałe. Do mych uszu wciąż dochodziły słowa ojca; ”Pamiętaj, nie ma nic gorszego niż ryk żarłotrupa”. Nie mogłem uwolnić się od tego zdania, zawładnęło całym moim mózgiem, byłem na nie skazany… W tej samej chwili wszystko już było dla mnie jasne, ta dziwna substancja to ludzka krew, ten smród, który czuję to rozkładające się ciała, a piwnica, w której się właśnie znajduję, to miejsce śmierci wielu podobnych do mnie poszukiwaczy. Dlaczego wcześniej tego nie zauważyłem? Wszystko przez ten eliksir, kierowała mną jedynie ogromna chęć jego odnalezienia.
Muszę się stąd wydostać! Pomknąłem czym prędzej do drzwi i szybkim ruchem udało mi się je zamknąć.

- Harold? Jesteś tam?

Gdy wróciłem do głównej sali oberży, siedzący dotąd goście czekali gotowi zaciągnąć mnie do miejsca, z którego właśnie uciekłem.

- Harold? Ty…
- Tak głupcze, to ja jestem strażnikiem łzy smoka. Zaraz wytargam od ciebie moją własność, a ty skończysz jak inni w objęciach żatłotrupa.

Byłem w potrzasku, przede mną stała duża zgraja złoczyńców z jednym celem – rzucenia mnie na pożarcie, a za moimi plecami słychać było przerażające ryki żarłotrupa. Ich przewaga była spora, więc moja sytuacja wydawała się być bez wyjścia. Nagle jednak dostrzegłem moją torbę, którą oddałem Haroldowi. Z pewnością nie wiedział, co się w niej znajduje, ponieważ leżała spokojnie za barem.
Tak! To moja jedyna szansa.
Szybko wyciągnąłem swój miecz i przeciąłem linę podtrzymującą żyrandol zawieszony wysoko pod sufitem. Ten spadł prosto na moich oprawców i zanim zdążyli się pozbierać pochwyciłem swą torbę i użyłem znajdującego się w niej zaklęcia teleportacji. Po chwili byłem wolny, a przede mną rysowała się już tylko droga prowadząca prosto do mego schronienia.

maly1036 mówi:

Powoli zeszłem na dół.Okazało się że nikogo tam nie było.Były tam tylko beczki które się paliły.Troche mnie zaskoczyło że piwnica jest tak oświetlona.Odruchowo spojrzałem w górę i powiedziałem;
-Łoł,a gdzie jest sufit.
Pobiegłem szybko do wodza.Tak szybko biegłem że zaraz za drzwiami się wywaliłem i rozbeczałem się jak dziecko.Gdy doszłem do siedziby wodza opowiedziałem mu o wszystkim.Wódz po wysłuchaniu wyglądał jak by się czegoś bał.Zebrał trzech wojów Darmena,Kła i Jastrzebia.Poszli za mną.Gdy doszliśmy Darmen obejrzał sprawę i powiedział;
-To wygląda na robotę Dotoroga.
-Kogo – odpowiedziałem
-Dotoroga – powiedział Wódz
-Skoro już jesteśmy przy tej sprawie opowiem ci o niej – oznajmił Wódz
Kilka milionów lat temu gby ziemia jeszcze nie istniał,żyły cztery stwory które miały swoje atrybuty
Katoróg-stwór ognia
Sitoróg-stwór wody
Dotoróg-stwór ziemi
Futoróg-stwór wiatru
Cała czwórka postanowiła stworzyć świat w którym będą żyły w pokoju.Ten świat nazwali ziemią.Każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
Katoróg stworzył słońce
Sitoróg stworzył morza i oceany
Dotoróg stworzył ziemie i góry
Futoróg stworzył wiatr i tlen
Żyli w spokoju aż do czasu.Gdy przybył czarnoksięrznik Malmalo i pozamieniał i z dobrych w złych.
I tak każdy zbudował fortece z swoim żywiole i słuch o nich zaginoł asz do dziś.
-Ten eliksir który tu widzisz mógby je połączyć i odtworzyć dycha czarnoksiężnika Malmo.
Nagle
-O nie dotoróg powrócił i zabrał eliksir – krzyknoł wódz.
-Musimy wyruszyć w misię – oznajmił wódz
Więc poszliśmy szybko się uzbroić.Zabrałem miecz ognia,maczugę wody,tarcze ziemi i łuk wiatru.Wyruszyliśmy.Szliśmy pięć dni i pięć nocy.Gdy doszliśmy do miejsca w którym się łączyły,rozbiliśmy obóz żeby odpocząć.Tej nocy modliłem się do legendarnego smoka dobroci o powodzenie się misji.Rankiem uzbrojeni ruszyliśmy.Schowaliśmy się sa krzakiem.Obok zobaczyłem ptaki błękitnego lotu.Powiędziałem im o tych stworach i objaśniłem plan działania.Darmenowi dałem maczygę wody,Jastrząbowi łuk wiatru,Kłu tarcze ziemi a ja wziołem miecz ognia.Darmen podszedł ich od tyłu.Jastrząb wsiadł na ptaka i poleciał na pozycję za to Kieł dołączył do Darmena,a ja zostałem sam.Na mój znak Darmen z kłem zaczeły atakować smoki.Przez chwilę walczyli sami.Jastrząb rozpoczoł ostrzał.Smoki były zajęci walką,więc miałem szansę wykraść eliksir.Pobiegłem po kapsułke z eliksirem,lecz nagle przedemną ogromny stwór ognia miał około pięć metrów.
-Co ty chciałeś niby zrobić żołnierzyku
-Właśnie to – krzyknołem
Za pomocą miecza ognia odleciałem w górę.Jastrząb rzucił mi łuk wiatru.W moich rękach łuk miał taką moc że uformofałem legendarną strzałę ośmiu bram niebios i wystrzeliłem ją.Gdy dotarła do celu wybuchła.Po opadnięciu dymu zobaczyłem że go pokonałem.Darmen i Kieł żucili mi broń,wtedy coś nakazało mi je połączyć.W ten sposób powstał Miecz Świata.Uderzyłem kapsułke z elitsirem.Po moim uderzeniu kapsułka została zniszczona.Stwory wróciły do swoich fortec,a my powróciliśmy